Ակնկալում է, պատերազմի վախով պայմանավորված, ստանալ մարդկանց մեծամասնության քվեն

Բաց տեքստով ասում է՝ պետք է թուրքական օրակարգն իրականացնենք: Խաղում է նրա վրա, որ այլապես պատերազմ կլինի: Պատերազմի և «խաղաղության» կուսակցությունների մասին խոսույթը կհիշեք երևի, թե որտեղից է գալիս: Չնայած, այնուամենայնիվ, զուգահեռներ չանցկացնելու համար պետք է անպայման նշեմ, որ այն ժամանակ թուրքական օրակարգի մասին խոսք անգամ չի եղել: Առաջիկա ընտրությունների գլխավոր բովանդակությունը, գոնե ինձ համար, հենց այն է, որ պետք է ընտրություն կատարվի այդ թուրքական օրակարգի տակ մտնելու և չմտնելու միջև: Այլընտրանք առաջարկողներից պահանջվում է նախ հստակ դիրքորոշում, թուրքական օրակարգը որպես կարմիր գիծ հանդիսանալու արձանագրում: Սակայն միայն դա բավարար չէ, պետք է առաջարկվի դրա հստակ այլընտրանքը: Հայաստանը թրքացման տանող իսանամեկը (բնութագրումը պարտքով վերցնում եմ Լիլի Մարտոյանից) հստակ ասում է, որ եթե չենք գնում այդ թուրքական օրակարգն իրականացնելու, պատերազմ է լինելու: Ակնկալում է, պատերազմի վախով պայմանավորված, ստանալ մարդկանց մեծամասնության քվեն: Այդ մարդկանց առաջարկվող այլընտրանքը պետք է պակաս հստակ չլինի: Այս պահին գոյություն ունեցող առաջարկները ընկալելի են ընտրողի համար, թե ոչ, շուտով կիմանանք: Կռվելու, բայց այդ օրակարգին չհամաձայնելու որոշ առաջարկներ տեսել եմ, սակայն ֆավորիտ համարվող ուժերը, կարծես թե, խուսափում են դրանից: Մի այլ տարբերակ էլ թռուցիկ առաջարկվեց՝ Միութենական պետություն դառնալու տեսքով, ինչը սվիններով է ընդունվում: Մնացած առաջարկներն էլ, եթե այդ երկու տարբերակները բացառվում են, իհարկե կան, այդ թեմայով վերլուծություններ էլ կան, որոշակի ճանապարհային քարտեզ առաջարկողներ էլ կան: Որքանո՞վ դա ավելի ընկալելի կլինի մեծամասնության համար, որքանո՞վ ավելի ուժեղ կլինի, քան սովորական վախը, պարզ կդառնա ընտրություններից հետո:

Անելիք շատ կա, միայն արձանագրելը, որ իսանամեկը բացահայտ թրքահպատակ է, բավարար է ինձ և ինձ նման մարդկանց համար, բայց մեզ նման մարդիկ քանի՞ տոկոս են կազմում մեր հասարակության մեջ՝ չգիտեմ, անկեղծ՝ չգիտեմ արդեն:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ